Қарттар үйіндегі әке

Қарттар үйі болып қалған тұғырым.
Әке, кешір, кешігіп жеттім саған.
Уақыт өтті, оралмайды артқа заман.
Тірі кезде қадіріңді білмеппін ғой,
Көзден аққан жасым ғана ақтарған.
Терезеден жол қарайды күнде үнсіз,
«Балам келер» деген үміт өлмепті із.
Есіктен әр дыбыс шыққан сайын тұрып,
Қайта отырар келмейтінін білсе де.
Әкем маған өмір бойы қорған болды,
Сұлу күнде жылы үйім орман болды.
Бір бөлмеде жалғыз қалып жылағанын Естігенде жүрегімде арман қалды.